Drang

DRANG
Gedicht Duurzaamheid estafette 2014 Heerhugowaard

De dagen korten. Ik heb honger. Mijn
instinct geeft vleugels, daar ga ik,
ik moet verder.

Ik ben een eend, scheer rakelings
over het water. Ik ben te gast,
roep weemoedig in de vlucht.

Ik schijn te moeten haasten.
maar er is nog gras en waarom
niet te grazen?

Ik wil blijven. Er zit herfst in de lucht.
Er is geen tijd. Ik moet vliegen, er
zit onrust in mijn lijf. Daar ga ik, ik
moet, wat ik ook probeer. Het
heeft vleugels –


Elbert Gonggrijp, vrijdag 3 oktober 2014


*( Ingezonden gedicht sollicitatie stadsdichter )

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Nat

NAT  KNNV excursie Poldermuseum Heerhugowaard   Dit was niet waar men op doelde.   De pijn van de polder leidt tot pure  armoede en geploeter. Het is niet  zwart-wit, het is een verleden dat  het heden nooit begrijpt. De spade, de ploeg en de dwingende bijbel. Wat op zondag de kansel preekt dat moet. Er was geen keuze het anders te willen. De rechte populieren vergen eeuwige rijen tot aan de einder. Leeftijdsloos langs een vastberaden Middenweg. Hoe kon beeld ooit eerder?  Er moesten woorden blootgelegd, er moest van het hinderlijke water ontdaan, land op de kaart gebracht. Het bleek drassig en nat. De wetten gelden. Water gaat altijd  van hoog naar laag en men wordt alsmaar ouder. Ik ben er om hier uiteindelijk bij stil te staan – Elbert Gonggrijp,  Brasserie “ ’t Oude Waegh “,  Hoorn,  vrijdag 17 oktober 2014  ...
Meer lezen

Toen ik begon

TOEN IK BEGON Het verhaal van de Waarderhout Het heeft zich ontworsteld uit de grauwe klei, 
 moest vanuit twijgen een nieuw gedicht. Het 
kon de akkers vergeten, het mocht rijzen, het
 mocht naar hogerop. Het kende geen haast, het groeide. Het beschutte al wat niet zichtbaar was, het behoedde wat gevaren liep, het zong ervan. In de ochtend kon alles, het kreeg een gezicht, werd aanwezig. Waarom ook niet. Het herbergde de toevallige vrienden, zij wisten van elkaar, zij blaften ervan. Hoe zou het zijn met hen te spelen. Zou hij het zich ooit herinneren. Weer jacht en jong en op de hoede. Wees mijn vroege ochtend, vergeet de bomen. Ik val, kap mijn woorden af, rot in vruchtbare aarde, vind het vochtige mos. Ik was hier, maar waarom. De tijd snijdt hout – Elbert Gonggrijp, Heerhugowaard,   dinsdag 14 oktober 2014
Meer lezen