Toen ik begon

TOEN IK BEGON

Het verhaal van de Waarderhout

Het heeft zich ontworsteld uit de grauwe klei, 

moest vanuit twijgen een nieuw gedicht. Het

kon de akkers vergeten, het mocht rijzen, het

mocht naar hogerop.

Het kende geen haast, het groeide. Het beschutte

al wat niet zichtbaar was, het behoedde wat gevaren

liep, het zong ervan. In de ochtend kon alles, het

kreeg een gezicht, werd aanwezig. Waarom ook

niet.

Het herbergde de toevallige vrienden, zij wisten

van elkaar, zij blaften ervan. Hoe zou het zijn met

hen te spelen. Zou hij het zich ooit herinneren.

Weer jacht en jong en op de hoede.

Wees mijn vroege ochtend, vergeet de bomen.

Ik val, kap mijn woorden af, rot in vruchtbare

aarde, vind het vochtige mos. Ik was hier,

maar waarom. De tijd snijdt hout –

Elbert Gonggrijp, Heerhugowaard,  dinsdag 14 oktober 2014