In het park

IN HET PARK

Het is stilte. De bomen zwijgen, zij bestaan,
zij zijn oud, verroeren zich niet. De bladeren
hangen, het is kalm, niets hoeft, er is nog
zoveel tijd.

Ik ben een eenzaam bankje. Ik was gelukkig,
ik wist ervan, maar met wie? Ik ben hier,
maar ik heb geen naam, ik wacht, ik word
vergeten.

In het plantsoen leven de seizoenen. Wij
waren er, de bomen, de struiken en het
gras, het verlaten gras. Wij waren er, wij
zochten je, je was welkom, je wist nergens
van.

Soms lijkt dit beeld op leegte. Het is een
stilleven, het is zichzelf, het blijft zoals
het blijft. Wij zijn zo wij. Wij leven
zoals gewoonlijk. Wij hebben de tijd.

Ik, ik zwijg, probeer mijn pen, ik ben een
dichter. Ik besta, er is een bankje. Ik kijk.
De bladeren hangen. Weldra zullen zij
vallen, ook als ik niet kijk –

Elbert Gonggrijp, Alkmaar, 6 oktober 2014



* ( Ingestuurd gedicht sollicitatie stadsdichter ) 

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Nat

NAT  KNNV excursie Poldermuseum Heerhugowaard   Dit was niet waar men op doelde.   De pijn van de polder leidt tot pure  armoede en geploeter. Het is niet  zwart-wit, het is een verleden dat  het heden nooit begrijpt. De spade, de ploeg en de dwingende bijbel. Wat op zondag de kansel preekt dat moet. Er was geen keuze het anders te willen. De rechte populieren vergen eeuwige rijen tot aan de einder. Leeftijdsloos langs een vastberaden Middenweg. Hoe kon beeld ooit eerder?  Er moesten woorden blootgelegd, er moest van het hinderlijke water ontdaan, land op de kaart gebracht. Het bleek drassig en nat. De wetten gelden. Water gaat altijd  van hoog naar laag en men wordt alsmaar ouder. Ik ben er om hier uiteindelijk bij stil te staan – Elbert Gonggrijp,  Brasserie “ ’t Oude Waegh “,  Hoorn,  vrijdag 17 oktober 2014  ...
Meer lezen

Toen ik begon

TOEN IK BEGON Het verhaal van de Waarderhout Het heeft zich ontworsteld uit de grauwe klei, 
 moest vanuit twijgen een nieuw gedicht. Het 
kon de akkers vergeten, het mocht rijzen, het
 mocht naar hogerop. Het kende geen haast, het groeide. Het beschutte al wat niet zichtbaar was, het behoedde wat gevaren liep, het zong ervan. In de ochtend kon alles, het kreeg een gezicht, werd aanwezig. Waarom ook niet. Het herbergde de toevallige vrienden, zij wisten van elkaar, zij blaften ervan. Hoe zou het zijn met hen te spelen. Zou hij het zich ooit herinneren. Weer jacht en jong en op de hoede. Wees mijn vroege ochtend, vergeet de bomen. Ik val, kap mijn woorden af, rot in vruchtbare aarde, vind het vochtige mos. Ik was hier, maar waarom. De tijd snijdt hout – Elbert Gonggrijp, Heerhugowaard,   dinsdag 14 oktober 2014
Meer lezen

Drang

DRANG Gedicht Duurzaamheid estafette 2014 Heerhugowaard De dagen korten. Ik heb honger. Mijn instinct geeft vleugels, daar ga ik, ik moet verder. Ik ben een eend, scheer rakelings over het water. Ik ben te gast, roep weemoedig in de vlucht. Ik schijn te moeten haasten. maar er is nog gras en waarom niet te grazen? Ik wil blijven. Er zit herfst in de lucht. Er is geen tijd. Ik moet vliegen, er zit onrust in mijn lijf. Daar ga ik, ik moet, wat ik ook probeer. Het heeft vleugels – Elbert Gonggrijp, vrijdag 3 oktober 2014 *( Ingezonden gedicht sollicitatie stadsdichter )
Meer lezen